09 Νοεμβρίου 2017

Μαλβίνα Κάραλη | Μη μου ζητήσεις ποτέ σχέση σαν τους γάμους των ανθρώπων...

Μαλβίνα Κάραλη | Πιο πολύ πιο πολλοί | έρωτας | γάμος | σχέση | αγάπη | βιβλίο
Μια ανεπανάληπτη προσωπικότητα που `μας κέρδισε` & μας λείπει, μιλά για την αλυσίδα της σχέσης με το δικό της μοναδικό τρόπο..-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Μια ανεπανάληπτη προσωπικότητα που `μας κέρδισε` & μας λείπει, μιλά για την αλυσίδα της σχέσης με το δικό της μοναδικό τρόπο..-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Μια ανεπανάληπτη προσωπικότητα που `μας κέρδισε` & μας λείπει, μιλά για την αλυσίδα της σχέσης με το δικό της μοναδικό τρόπο..-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Η Μαλβίνα Κάραλη είναιένα πρόσωπο για το οποίο λατρεύω να γράφω και ακόμα περισσότερο να διαβάζω όλες εκείνες τις υπέροχες σκέψεις που μας άφησε...

Αναφέρομαι στη σαρωτική προσωπικότητα της γυναίκας που δε δίσταζε ποτέ να μιλά με θάρρος, τόλμη και που αποτέλεσε σχολή για δημοσιογράφους και όχι μόνο..

`Ενας όμορφος άνθρωπος που μπορεί δυστυχώς έφυγε τόσο νωρίς και μας λείπει... Πρόλαβε όμως να κερδίσει όλα όσα ήθελε. Και μας κέρδισε. Αγάπησε και αγαπήθηκε. Ή καλύτερα ... λάτρευτηκε... Η φιγούρα της αναλλοίωτη: μαύρα μαλλιά, γαλανά μάτια, τονισμένα φρύδια και κόκκινο κραγιόν. Για όλους εμάς που τη θυμόμαστε, παραμένει πάντα εδώ μέσα από τις σκέψεις της, μέσα από όλα όσα ένιωθε κι έβρισκε τον μοναδικό τρόπο να τα μοιράζεται μαζί μας...

Όταν η Μαλβίνα γράφει για τον έρωτα και τις σχέσεις, πραγματικά υποκλίνομαι. Με αγγίζουν τόσο πολύ τα λόγια της... Συνδυάζουν το συναισθηματισμό με το  ρεαλισμό και τον κυνισμό.  

Αυτή τη φορά επέλεξα ένα ακόμα συναρπαστικό κείμενό της για την "αλυσίδα" της κάθε σχέσης από το βιβλίο "Πιο πολύ πιο πολλοί".

Μια γυναίκα αφηγείται τη ζωή της τρεις μέρες και τρεις νύχτες. Η ανεπανάληπτη Μαλβίνα χαρτογραφεί τη γυναικεία ψυχοσύνθεση με εκπληκτικούς, συνταρακτικούς τόνους, με απίστευτες δραματικές εξάρσεις, καταφέρνοντας όπως αναφέρεται στο βιβλίο "να μετατρέψει το κάρβουνο σε διαμάντι".

"Μη μου ζητήσεις ποτέ σχέση σαν τους γάμους των ανθρώπων..." γράφει. Πόσο δίκιο έχει...  Μια σχέση που ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς, εξελίσσεται σε ένα γάμο συμβατικό, με πληκτική ρουτίνα, εκνευρισμό και γκρίνια. 

“Σ’αγαπώ δίχως όρους” έμοιαζε να είχε διαβεβαιώσει ο ένας τον άλλον στην αρχή της γνωριμίας μας. Αλλά στην πορεία, όμως,  ανακαλύψαμε πως τελικά υπήρχαν όροι τους οποίους ποτέ δεν εκφράσαμε ρητά. Κάπου εξαπατήσαμε, κάπου εξαπατηθήκαμε. Κι αρχίζουμε να απομακρυνόμαστε. Κάθε βήμα μάς φέρνει πιο μακριά από την ιδανική σχέση του χθες.  Μπορεί να εξακολουθούμε να ζούμε μαζί, ωστόσο νιώθουμε προδωμένοι κι εγκαταλελειμένοι ο ένας από τον άλλο. Αυτή η αποξένωση μάς βυθίζει όλο και περισσότερο στη μοναξιά.  

 Η "επικοινωνία" στη σχέση μας είναι πια άγνωστη λέξη. Δεν μιλάμε πια την ίδια γλώσσα, δεν συμπάσχουμε, απλά συνεχίζουμε να συνυπάρχουμε κάτω από την ίδια στέγη...

Ας δούμε λοιπόν, τι γράφει γι`αυτό η Μαλβίνα...

"Έτσι πάει. Αυτή είναι η σειρά. Πρώτα «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα» μετά, όλα τελειώνουν. Αλυσίδα: Σε θέλω σε ερωτεύομαι. Αλαζονική μονογαμία που τη βαφτίζω αφοσίωση. Σε βαριέμαι μετά. Σε βλέπω να μασάς και σε μισώ μετά. Δεν με καβλώνεις πια. Σε χωρίζω. Δεν σε χωρίζω. Όταν δεν σε θέλω καθόλου, αρχίσω να σε ζηλεύω. Γιατί μέσα στο όστρακο που μου έκλεισες, είσαι ο μόνος που έχω. Γιατί είσαι προβλέψιμος. Κτήμα μου και σε ζηλεύω. Πάω με άλλον, εξακολουθώ να σε ζηλεύω. Πας με άλλη, εξακολουθείς να με ζηλεύεις. Κτήματα. Δεν με θέλεις κι όμως με κρατάς να μη φύγω. Δεν σε θέλω και όμως σε κρατάω μη φύγεις. Σε λυποντρέπομαι. Λίγο ακόμα».

«Σιαμαίοι. Η ξεδιαντροπιά των αδελφών, των χρόνιων συζύγων. Λύπη, τσιγάρο, ντροπή. Λύπη τσιγάρο, ντροπή. Μη μου ζητήσεις ποτέ σχέση σαν τους γάμους των ανθρώπων. Ο γάμος είναι το κοινωνικό ισοδύναμο της τρομοκρατίας».

«Ακόμα κι αν η μονογαμία δεν είχε εφευρεθεί ποτέ, θα διορίζαμε μια επιτροπή σοφών να την εφεύρει. Γιατί με τη μονογαμία κερδίζεις ηθική δύναμη πάνω στον άλλον."