12 Ιανουαρίου 2018

Σοπενχάουερ Ι Γάμος σημαίνει να μειώνεις στο μισό τα δικαώματά σου και να διπλασιάζεις τις υποχρεώσεις σου.

Σοπενχάουερ | Η τέχνη του να είσαι με γυναίκες | βιβλίο | πεσιμιστής
Η τέχνη του να ζεις με τις γυναίκες, ένα έργο ακραίου μισογυνισμού του πεσιμιστή φιλοσόφου που προσάπτει όσα δεν μπόρεσε να συγχωρέσει ποτέ από τη μητέρα του.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Η τέχνη του να ζεις με τις γυναίκες, ένα έργο ακραίου μισογυνισμού του πεσιμιστή φιλοσόφου που προσάπτει όσα δεν μπόρεσε να συγχωρέσει ποτέ από τη μητέρα του.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

"Από τα μικροπράγματα καταλαβαίνουμε καλύτερα τον χαρακτήρα του ανθρώπου. Γιατί στα μεγάλα είναι πιο προσεκτικός και κρύβεται..."

ένα από τα αγαπημένα μου αποφθέγματα μιας κορυφαίας προσωπικότητας που αν και τρομερά πεσιμιστής, έλεγε μεγάλες αλήθειες που αποτελούν οδηγό ζωής. 

Του Σοπενχάουερ. Ενός από τους σπουδαιότερους φιλοσόφους  με κύρια χαρακτηριστικά του, τον  κυνισμό,  την αθεΐα και... τον  πεσιμισμό.
Στο σημαντικότερο έργο του, Ο Κόσμος ως Βούληση και ως Παράσταση, αποδίδεται στη Βούληση το ρόλο του βασικού κινήτρου των ανθρώπων. Θεωρούσε ότι οι συναισθηματικές, σωματικές και σεξουαλικές επιθυμίες δεν μπορούν ποτέ να εκπληρωθούν. Γι`αυτό ακριβώς το λόγο υποστήριζε έναν τρόπο ζωής που απέρριπτε τις ανθρώπινες επιθυμίες, παρόμοιο με αυτόν που διδάσκουν ο Βουδισμός και οι Βέδες.

Η ανάλυση της Βούλησης τον οδήγησε στο συμπέρασμα ότι οι συναισθηματικές, σωματικές και σεξουαλικές επιθυμίες δεν μπορούν ποτέ να έχουν ολοκληρωτική εκπλήρωση.

Η μεταφυσική ανάλυση της Βούλησης από εκείνον καθώς και η άποψη του πάνω στο κίνητρο και την επιθυμία,  επηρέασαν πολλούς σημαντικούς ανθρώπους του πνεύματος, ανάμεσά τους ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, ο Αλμπέρ Αϊνστάιν, ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ο Χορέ Λούις Μπόρχες και άλλοι.

Πεσιμιστής σε κάθε έργο του, σε κάθε φράση του- αν εξαιρέσουμε την "Τέχνη του να είσαι ευτυχισμένος"... 

Το δοκίμιό του "Η τέχνη να ζεις με τις γυναίκες", μπορεί να είναι ένα δοκίμιο  ακραίου μισογυνισμού, ωστόσο, το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον... Δεν είναι τυχαία η στάση του απέναντι στις γυναίκες, αν αναλογιστεί κανείς την άθλια σχέση του με τη μητέρα του. Προσάπτει, λοιπόν,  στο γυναικείο φύλο όλα όσα δεν μπόρεσε  ποτέ να της συγχωρέσει :κενότητα, επιπολαιότητα, σπατάλη, κοκεταρία, μωρία, σκληρότητα, προδοσία... 

Ακολουθήσαν, λοιπόν, ιδιαίτερα περίπλοκες όλες οι σχέσεις του με τις γυναίκες...

Συγκέντρωσα αποσπάσματα από το έργο του και σας τα παραθέτω...

"Στην πράξη η πολυγαμία κυριαρχεί παντού, το θέμα είναι μόνο πως οργανώνεται. Πού να βρει κανείς αληθινούς μονογαμικούς; Όλοι, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα, και οι περισσότεροι από μας σχεδόν πάντα, ζούνε σε πολυγαμία. Κάθε άντρας χρειάζεται περισσότερες από μία γυναίκες. Κι όσο για τις γυναίκες, ο ρόλος τους είναι αυτός ενός υποδεέστερου όντος· αν περιοριστούν σ` αυτόν, θα δούμε να εξαφανίζεται από προσώπου γης η δεσποσύνη, το τερατώδες αυτό κατασκεύασμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της γερμανοχριστιανικής βλακείας, με τις γελοίες αξιώσεις της για σεβασμό και εκτίμηση. Η υπερβολική εξουσία στις γυναίκες είναι ένα από τα θεμελιώδη βίτσια, μέσω του οποίου διαφθείρονται όλα τα μέλη της κοινωνίας."

"Όσο περισσότερο μελετώ τους άνδρες, τόσο λιγότερο τους ανέχομαι. Αν μπορούσα να πω το ίδιο και για τις γυναίκες, τότε θα ήταν όλα τέλεια.

Ωραίο φύλο;

Αυτό το φύλο με το λειψό μπόι, τους στενούς ώμους, τους φαρδιούς γοφούς και τα κοντά ποδάρια, μόνο το θολωμένο από λαγνεία ανδρικό μυαλό θα μπορούσε να το ονομάσει ωραίο: γιατί σ αυτό το πάθος, την ανδρική λαγνεία, κρύβεται όλη η ωραιότητα του.


Οι γυναίκες είναι το sexus sequior, το από κάθε άποψη μειονεκτικό ασθενές φύλο, του οποίου η αδυναμία πρέπει να προστατεύεται, ενώ η επίδειξη υπερβάλλοντος σεβασμού προς τις γυναίκες είναι γελοία και μας ρίχνει στα μάτια τους.


Ούτε για την μουσική, ούτε για την ποίηση, ούτε για τις εικαστικές τέχνες έχουν οι γυναίκες την οποιαδήποτε αίσθηση και ευαισθησία, και όταν προσποιούνται κάτι τέτοιο, απλώς κοροϊδεύουν τους γύρω τους στην προσπάθεια τους να γίνουν ευχάριστες. Αυτό τους στερεί την ικανότητα να ενδιαφερθούν πραγματικά και αντικειμενικά για κάτι, κι ο λόγος είναι, φαντάζομαι, ο εξής: Ο άνδρας επιδιώκει να οικειοποιηθεί άμεσα κάτι, είτε κατανοώντας το είτε δια της βίας. Η γυναίκα όμως παντού και πάντα έχει έμμεση εξοικείωση, και συγκεκριμένα μέσα από έναν άνδρα· η άμεση επιρροή της περιορίζεται στον άνδρα, και μόνο σ αυτόν. Άρα η φύση της γυναίκας είναι να βλέπει τα πάντα σαν έναν τρόπο να κερδίσει τον άνδρα, και το ενδιαφέρον της για οτιδήποτε άλλο είναι πάντα προσποιητό, μια απλή παράκαμψη στον δρόμο προς τον στόχο της, η οποία αποτελείται από κοκεταρία και προσποίηση. Γι αυτό και γράφει ο Ρουσώ: "Οι γυναίκες γενικά δεν αγαπούν καμία τέχνη, δεν εντρυφούν σε τίποτα και δεν έχουν καμία ιδιοφυΐα" (επιστολή στον ντ Αλαμπέρ, υποσημείωση 20). Όποιος έχει μάτια και βλέπει την απάτη, μπορεί να το διαπιστώσει αυτό. Δεν έχεις παρά να δεις τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται σε μια συναυλία, στην όπερα ή στο θέατρο, την παιδιάστικη απλοϊκότητα, για παράδειγμα, με την οποία ψιθυρίζουν η μία στην άλλη, την ώρα που ακούγονται τα ωραιότερα κομμάτια των μεγαλύτερων αριστουργημάτων.