01 Οκτωβρίου 2018

Ρούντολφ Νουρέγιεφ-Μαργκότ Φοντέιν: Ένα βίντεο αποθέωσης της τελειότητας στο μπαλέτο

Σε αυτό το απόσπασμα του 1967 από τη Λίμνη των Κύκνων του Πιετρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, οι θρυλικοί Ρούντολφ Νουρέγιεφ και Μαργκότ Φοντέιν προσφέρουν μια πολύ σύντομη γεύση της απίστευτης αθλητικότητας που περικλείεται στο μπαλέτο.
Σε αυτό το απόσπασμα του 1967 από τη Λίμνη των Κύκνων του Πιετρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, οι θρυλικοί Ρούντολφ Νουρέγιεφ και Μαργκότ Φοντέιν προσφέρουν μια πολύ σύντομη γεύση της απίστευτης αθλητικότητας που περικλείεται στο μπαλέτο.

Το 1961, ο 23χρονος τότε Νουρέγιεφ κλήθηκε να κάνει το ντεμπούτο του στο Λονδίνο στο ετήσιο gala που διοργάνωσε η Μαργκότ Φοντέιν για την Royal Academy of Dancing. Ζήτησε να χορέψει μαζί της το Specter de la Rose, αλλά αυτή είχε ήδη δεσμευτεί να το κάνει αυτό με τον Τζον Γκίλπιν και ούτως ή άλλως δεν ήταν σίγουρη πόσο καλά αυτή και ο «νεαρός Ρώσος» θα ταίριαζαν μεταξύ τους. Τελικά, ο Νουρέγιεφ χόρεψε τον Μαύρο Κύκνο με την Ροζέλα Χαιτάουερ και ένα σόλο, το Poeme tragique, που χορογράφησε ο Φρέντερικ Άστον.


Το γκαλά έδωσε την ιδέα στο Βασιλικό Μπαλέτο να τον καλέσει να χορέψει με την Φοντέιν την επόμενη σεζόν, τη Λίμνη των Κύκνων. Στο ενδιάμεσο ο Νουρέγιεφ χόρεψε στις Κάννες και το Παρίσι και έκανε το ντεμπούτο του στη Νέα Υόρκη στην τηλεόραση και στη συνέχεια στη σκηνή με το Μπαλέτο της Όπερας του Σικάγο.


Έτσι τέθηκαν οι βάσεις για την επακόλουθη σταδιοδρομία του: ένας μόνιμος δεσμός με το Βασιλικό Μπαλέτο, συχνές εμφανίσεις με άλλα μπαλέτα, η αρχή των δραστηριοτήτων του ως παραγωγός και χορογράφος και ίσως πρωτίστως η συνεργασία του με την Φοντέιν. Και οι δύο χόρευαν με πολλούς άλλους παρτενέρ, αλλά ήταν πολύ υπερήφανοι για το τι πέτυχαν μαζί. Σε ηλικία 23 ετών της έδωσε στα 42 της μια νέα φλόγα ενέργειας και κατανόησης ενώ αυτή τον ενέπνευσε και τον βοήθησε να καθιερωθεί.


Ο καθένας έμαθε πολλά από το άλλο και χόρεψαν μαζί σε αξέχαστες παραστάσεις. Ήθελε πολύ να χορέψει μαζί της στο Λένινγκραντ και να δείξει στους συμπατριώτες του τι πέτυχαν μαζί (δυστυχώς από τη στιγμή που του επετράπη να χορέψουν εκεί, αυτή είχε αποσυρθεί).


 Η εξήγησή του για την εξαιρετική επιτυχία τους ήταν: «Δεν είναι αυτή, δεν είμαι εγώ, είναι η ομοιότητα του στόχου»

Οι άνθρωποι ήταν τόσο πρόθυμοι να τους δουν μαζί που ο ατζέντης τους, χρέωνε πολύ περισσότερο γι `αυτούς ως ζευγάρι από το άθροισμα των ήδη υψηλών ατομικών αμοιβών τους. Έμειναν για πολλά χρόνια στενοί φίλοι.