Μένια Κούλη | Τον κ. Τσιόδρα θέλω να τον πάρω αγκαλιά χωρίς καν να τον γνωρίζω προσωπικά.

Καθώς η κύρια έννοια μας αυτήν την εποχή είναι ο κορωνοιός, βρήκαμε ενδιαφέρον να ζητήσουμε από διάφορα πρόσωπα που έχουμε φιλοξενήσει στο παρελθόν στο klik, να μας μιλήσουν για τη νέα πραγματικότητα… Σε αυτή τη νέα στήλη – #Μένουμε_σπίτι  φιλοξενείται  μια γυναίκα γεμάτη εμπειρία & αγάπη για την ελληνική σύγχρονη τέχνη. Η κα Μένια Κούλη.

Πώς έχει αλλάξει η ζωή σας αυτές τις μέρες της καραντίνας & του κορωνοιού;

Η ζωή όλων μας έχει αλλάξει ριζικά και απότομα από την έναρξη της καραντίνας λόγω του κορωνοιού. Εγώ προσωπικά, κυρίως εξαιτίας του αρκετού όγκου δουλειάς, δεν είχα συνειδητοποιήσει τι ακριβώς ερχόταν. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι γίνεται και να ενημερώνομαι σωστά από την ημέρα που έκλεισαν τα σχολεία. Δύο μέρες μετά άλλωστε έκλεισε και η δουλειά μου. 

Όλη μας η ζωή άλλαξε μέσα σε λίγες μέρες ραγδαία και κληθήκαμε όλοι να προσαρμοστούμε απότομα σε νέες συνθήκες. Νέες συνθήκες στη δουλειά μας, στην προσωπική μας ζωή, σε όλη μας την καθημερινότητα. Μια νέα ρουτίνα είναι αυτή που πλέον όλοι ζούμε. Φαίνεται μάλιστα πως οι Έλληνες έχουμε ανταποκριθεί πολύ καλά, έγκαιρα και γρήγορα. Αξίζει ένα μπράβο, τόσο στην κυβέρνησή μας όσο και σε όλους μας. Από τα διεθνή Μέσα φαίνεται πως η Ελλάδα έδρασε πολύ σωστά και πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα να έχουμε τις λιγότερες ίσως απώλειες σε ζωές που οφείλονται στον ιό μέχρι σήμερα. 

Έτσι φτάσαμε να διανύουμε, οι περισσότεροι Έλληνες, την 4^η εβδομάδα καραντίνας. Προσωπικά ασχολούμαι με πράγματα που δεν είχα το χρόνο πριν να ασχοληθώ. Βλέπω από τα social media πως και άλλοι πολλοί κάνουν το ίδιο. Τακτοποιώ το σπίτι, έχω ανακαλύψει θα έλεγα θησαυρούς στα ντουλάπια μου, αντικείμενα των γονιών μου που μου έφεραν πολλές χαρούμενες παιδικές αναμνήσεις στο μυαλό. Κάνω περισσότερη έρευνα για τη δουλειά μου, διαβάζω πιο πολύ για τέχνη, λογοτεχνία, μαγειρεύω νόστιμα και ιδιαίτερα φαγητά και κάνω την οικογένειά μου έτσι πιο χαρούμενη. Βλέπω ενδιαφέρουσες ταινίες και ντοκιμαντέρ με το γιο μου, τον οποίο βλέπω πιο πολύ και πιο ουσιαστικά, ακούω πολλή μουσική, μιλάω πιο συχνά με τους φίλους μου, περπατάω πολύ. 

Με άλλα λόγια προσπαθώ να δω κάτι θετικό και αισιόδοξο μέσα από όλο αυτό. Η ζωή μου θυμίζει τον Μπενίνι από την ταινία «Η ζωή είναι ωραία», δηλαδή κάνω ευχάριστα πράγματα και μεταδίδω θετική ενέργεια στην οικογένειά μου ώστε η καραντίνα να περάσει όσο πιο ανώδυνα και χαρούμενα γίνεται. Τα πάντα στη ζωή, ακόμα και τα πιο δυσάρεστα, μπορούν να μας φανούν λιγότερο δυσάρεστα, αρκεί να τα αντιμετωπίσουμε με περισσότερη θετική διάθεση γίνεται.   

Τί είναι αυτό που σας έχει λείψει περισσότερο από την προηγούμενη ζωή σας ;

Μου λείπει πολύ η δουλειά μου, οι συνάδελφοί μου και τα όμορφα projects που ετοιμάζαμε. Μου λείπουν οι βόλτες με τους φίλους μου. Η βόλτα με τη μητέρα μου επίσης, η οποία είναι ΑΜΕΑ και περίμενε πάντα πως και πως τη βόλτα μας έξω. Δεν έχει κανέναν άλλο να την βγάλει έξω από το σπίτι. Για τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες έτσι κι αλλιώς η ζωή μοιάζει με καραντίνα αφού και είναι δύσκολο να μετακινηθούν αλλά και γενικά η κάθε τους μέρα είναι μοναχική και δύσκολη. Λυπάμαι πολύ που δεν γίνεται να της κάνω παρέα και να τη δω αλλά της έχω υποσχεθεί μόλις τελειώσει όλο αυτό να την πάω πολλές, πολλές βόλτες. Μου λείπει πολύ το γυμναστήριο, η βόλτα στο κέντρο, η επίσκεψη σε μια γκαλερί ή Μουσείο, το σινεμά και ένα ταξίδι. Γνωρίζω πια πως ειδικά τα ταξίδια θα πρέπει να τα  βγάλω από το μυαλό μου σίγουρα για τους επόμενους 6 μήνες.   

Τί προτροπή θα θέλατε να κάνετε στο κοινό για τις μέρες που θα ακολουθήσουν;

Υπομονή και θετικές σκέψεις. Όσο κάνουμε αρνητικές σκέψεις, τις έλκουμε κιόλας. Να μη διαβάζουμε συνέχεια δυσάρεστες ειδήσεις για παράδειγμα. Να ενημερωνόμαστε από έγκυρες και σοβαρές πηγές. Να μιλάμε με φίλους που χαμογελούν, έχουν θετική ενέργεια και κάνουν χιούμορ. Να μη σκεφτόμαστε συνέχεια τα οικονομικά, ότι είναι να γίνει θα γίνει, δεν περνάει τίποτα από το χέρι μας αυτή τη στιγμή και ότι είναι να γίνει θα γίνει για όλους, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο και όχι τοπικό. 

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για εμάς και για τους αγαπημένους μας αυτή τη στιγμή είναι να μένουμε σπίτι μας. Να ακούμε τους επιστήμονες και τους γιατρούς και αν μην αμφισβητούμε συνέχεια ότι εμάς δε μας πολύ αρέσει ή δεν γνωρίζουμε, κάτι θα ξέρουν εκείνοι παραπάνω. Ας κάνουμε λοιπόν το σπίτι μας πιο όμορφο και πιο ευχάριστο. Είναι μια ευκαιρία για περισσότερη σκέψη και για διαλογισμό για όποιον τον καταφέρνει. Τέλος, σε όσους αμφισβητούν τη σημαντικότητα της τέχνης, έχω να τους πως «Αν νομίζετε ότι είναι ανώφελο να υπάρχουν καλλιτέχνες τότε δοκιμάστε να περάσετε τις μέρες της καραντίνας χωρίς μουσική, βιβλία, ποιήματα, ταινίες, ζωγραφική. 

Αν είχατε τη δυνατότητα να επικοινωνήσετε με τον κ. Τσιόδρα, τι θα του λέγατε ;

Τον κ. Τσιόδρα θέλω να τον πάρω αγκαλιά χωρίς καν να τον γνωρίζω προσωπικά. Έγραψα πρόσφατα σε ανάρτησή μου στο Facebook, η οποία είχε μεγάλη θετική ανταπόκριση: 

«Δεν ξέρω αν μας αξίζει ο Σωτήρης Τσιόδρας! Σπουδαίος Έλληνας, επιστήμονας και άνθρωπος. Είμαστε τυχεροί που τον έχουμε εδώ στη χώρα μας και δεν έφυγε κι αυτός όπως άλλοι σπουδαίοι Έλληνες στο εξωτερικό.Μήπως ήρθε η ώρα να δώσουμε στους επιστήμονες την αξία που τους αρμόζει και να σταματήσουμε να δίνουμε αξία σε κάτι «σούργελα». Sotiris Tsiodras respect.» 

Νομίζω τα λέει όλα!

Μπορείτε να διαβάσετε, επίσης:

Κατερίνα Μπέη | Είχαμε πάρα πολλά χρόνια να επικοινωνήσουμε δημόσια, με έναν άνθρωπο με τόση τρυφερότητα & τόσο πολιτισμό, όσο ο Σωτήρης Τσιόδρας

Στέφανος Δάνδολος | Στον κ. Τσιόδρα θα έδινα συγχαρητηρια για την υπευθυνότητα & την ευαισθησία με την οποία διαχειρίζεται την πρωτοφανή αυτή κρίση.

Μαρία Παναγοπούλου | Όταν μας πούνε «είστε ελεύθεροι να βγείτε έξω», μόνο όσοι έχουν καταφέρει να κρατήσουν την ψυχή τους δυνατή θα τα καταφέρουν

Αϊνόλα Τερζοπούλου | Να βρίσκουμε τη χαρά, την ομορφιά και την ικανοποίηση στα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα.

Άρης Τερζόπουλος | Να φτιάξουμε τη σχέση με τον εαυτό μας & την προσωπική μας σχέση με τα φαινόμενα της ζωής.

Πωλίνα Γκιωνάκη | Μου λείπει να με σφίξει κάποιος στην αγκαλιά του και να μου πει : `θα περάσει και αυτό`

Μαρία Ψωμά | Μέσα στους γρήγορους ρυθμούς που ζούσαμε, πιθανά να είχαμε αξιολογήσει λάθος τι πραγματικά έχουμε ανάγκη.

#ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ

***Εννιά χρόνια πριν, παρακολούθησα την ταινία Contagion, του Στίβεν Σόντερμπεργκ. Ένας μολυσματικός ιός προκαλεί παγκόσμια φονική πανδημία, διάφοροι φορείς υγείας προσπαθούν να τη σταματήσουν και να βρουν το εμβόλιο, ενώ ο πανικός και τα θύματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Στο τέλος του εν λόγω έργου που παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα, πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ευτυχώς που όλα αυτά είναι απλώς ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας και “Thank God!” που ζούμε όλοι ελεύθεροι από τέτοιες απειλές…

Εδώ και κάποιους μήνες στην – όχι και τόσο μακρινή  τελικά- Κίνα και πολύ πρόσφατα στην Ευρώπη, στην Ελλάδα μας αλλά και σταδιακά σε όλον τον κόσμο, ένας απειλητικός για τη ζωή ιός, έχει κυριεύσει την καθημερινότητά μας. Οι άλλοτε απλές, καθημερινές κινήσεις, έξοδοι στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, σε όλες τις δραστηριότητές μας, έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό. Ο “κορωνοιός” κρύβεται πίσω από ό,τι κι αν κάνουμε, από κάθε σκέψη ή προγραμματισμό μας. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει προγραμματισμός, καθώς ποιος ξέρει τί θα συμβεί την επόμενη στιγμή σε εμάς, στους δικούς μας ανθρώπους ή σε όσους συναναστρεφόμαστε. Κάποιοι μέχρι προσφάτως διακωμωδούσαν την κατάσταση, αρνούνταν να συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητά της, ή να ακολουθήσουν τα πολύ σωστά προληπτικά μέτρα της κυβέρνησης.  `Ολοι οφείλουν να συνετιστούν, να δείξουν ωριμότητα και σεβασμό στους υπόλοιπους. Η επιπολαιότητα  πληρώνεται αργά ή γρήγορα. Στην προκειμένη περίπτωση, οι λανθασμένες κινήσεις κάποιων, θα στοιχίσουν στη ζωή των συνανθρώπων τους, αλλά και των ίδιων. Άλλωστε, αυτός ο ιός, ο αόρατος εχθρός που μας έχει αναστατώσει και προβληματίσει τόσο πολύ, παραμένει ακόμα κάτι “άγνωστο”… Μέρα με τη μέρα οι επιστήμονες τον γνωρίζουν, τον “συστήνουν” μέσα από νοσούντες σε όσους δεν έχουν νοσήσει και τον πολεμούν… 

Είναι η  πρώτη φορά, που η δική μου γενιά – και όχι μόνο- έχει μια καθημερινότητα που λίγο ή πολύ είναι παρόμοια κι έναν κοινό στόχο. #Μένουμε_σπίτι και με τη δική μας συνετή στάση βοηθάμε να έρθει πιο κοντά η μέρα που όλα θα είναι όπως πριν. Ή σχεδόν όλα… Γιατί κάποια σπίτια μετρούν απώλειες… Όλοι μας όμως, μετά από αυτόν τον πόλεμο, νομίζω ότι δεν θα βγούμε ίδιοι όπως πριν… Φοβία, ανησυχία μήπως έρθουμε και πάλι αντιμέτωποι με τον covid19 θα παραμείνει για καιρό μέσα μας… Αλλά κι ευγνωμοσύνη ίσως, για τις στιγμές που μέσα στην παλιά κανονικότητα θεωρούσαμε δεδομένες και στην απαγόρευσή τους συνειδητοποιήσαμε πόσο πολύτιμες είναι… ***

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή